Eyvahlar olsun düşmandan tırsıp teslim bayrağını çekmiş asker gibiyim. Ne yazık ki ortada saldırı yok sanırım gördüğüm arkamdan vuran batan güneşin yansıttığı gölgem, eminim o seslerde ayaklarımın altındaki çalılardan çıkıyordur. Tozu dumana katmaktır derler ya önemli olan, amanın ben kasırga yaptım herkes kaçtıda ben o afetin içinde kendi yaratıklarımla mı kaldım?

Ne yaşandı pek bir fikrim yok, hala düşünüyorum ne oldu diye neden durdum pek çok şey için, cevap bulamamak ve aklından “neden” sorusunu atamamak öyle acılı bir işkenceymişki yeni anladım.

Pek düşündüğüm söylenemez, hatta üstüne kafa bile yormuyorum diyebilirim sorun sanırım sadece şımarıklığım. eee ne zaman büyüyeceğim ben? Sanki hiç çocuk olmadım, sanki hiç oyuncağım olmadı da hayat benim için bir oyun.. ee oyun koskoca hayat olunca malumat oyuncakta iş, aş, arkadaş derken genel itibariyle yaşarken elde ettiklerim. Ah ben neler elde etmedim ki, işte sorunda bu ya her ne istesem olduruyorum (nasıl bir kelimeyse bu lugatta var mıdır acaba, her şeyi kendimize uyduran bizler bunu ne ara uydurdukki).  ha ne diyordum olduruyorum, her istediğini aldıran çocuğun yaptığı gibi sıkılıp bir kenera atıveriyorum herkesin ağzı sulanarak baktığı yıllarca çabalasa ancak birini elde edeceğini oyuncakalrımı. Aman ayıp olmasın saymayayım ama şu ara elimi bir şeye vurmamam sıkılmışlığımdan ama inanın değer veriyorum bütün oyuncaklarıma o yüzden zorla oynamaya çalışıp sıkıntıdan kırmaktandasa elimi bile sürmeyip gözümün önenden kaldırıyorum. Kaldırıyorum ki yoksunluk ya da en son teknoloji ile çıkan oyuncaktan da sıkıldığım anda piyasada ürün kalmazsa bana hitap eden hevesle elimi atayım eskilerin arasına, doyasıya özlem gidereyim diye.

Evet yaramaz ve bencil bir çocuğum ben kabul, ama kimsenin camını kırmadım kimsede oyuncaklarıma laf atmasın, evet elime kalem alamıyorum ama özlemek istiyorum anlayın ya da anlamayın (anlatanda kabahat zaten) ama şevkle okumazsam kitabımı söker atarım, aşkla bakmazsam her oyuncağıma oyun oynayamam rahat bırakın beni oyundan çıkma yaşım gelmedi daha, ölümden korkuyorum hala..

Hep kanatlarım olsun istemiştim istediğimde beni uçuracak gizli ama görünür, esrarengiz ama endişesiz, korkulu ama sakin. Ben mi beceremedim kanatlı melek olmayı yoksa kimseye mi kısmet değil bilinmez ama uçacağım yakında göklerde. Kısmette yokmuş bulutlarla dans etmek ama camın ardından izlemek de bir şeydir yağmuru hiç görmeyene ömründe..

ee neresi olmuyor demeyin sakın, ben bilsem şaşırımıyım hiç “noluyoo lan” diye. Valla bir yer olmuyor orası kesinde neresi olmuyor fark edemedim. KAYIP ARANIYOR, nolduğunu bulan bir zahmet zatı şahanelerime haber etsin.

Hürmetler, saygılarımla

brsnll