Aslında…

Bu kez karar veremedim

Yoksa sorduğunda susmam, hazırlıksız yakalanmış olmamdan değil.

Hani, bir yara bandını neden hep cüzdanının en kuytu köşesinde taşır ki insan

Bilinir çünkü paradan hüviyetten birkaç vesikalık pozdan daha önemlidir yarayı saran…

En çok sevdiğin sevebilmeyi göze alamadıklarının toplamı,

Sevmekten vazgeçtiklerinin yan odasında kalandı.

Aslında…

Kim geçmişse ve geçerken kalmak istemiş ama beceremeden yadigâr sızılar bırakmışsa yüreğinizde

Üzeri karalanmadan

Islatılmadan

Sandıklanmadan

İmha etmeden

İntihara sürüklemeden

İçinizde kalacaktır; öyle sessiz derin umulmaz bir organ edasıyla…

Aslında…

En beklenmedik anda

Elimizle koymuş gibi yok ettiklerimizden geri gelenlerin aritmetik ortalamasıydı “ben başka birini sevebilirim” dedirten şey

Sandıklar kilitlendikçe içleri hep havasız kalır çünkü

Sandıklara saklamamak gerekir bu yüzden bitmesin isterken bitirilenleri

Özgür sıradanlıklara kaynaştırılmalı aşk

Yüreği kırbaçlamadan

Gütmeden zihni

Kendiliğinden yani…

Biz giydirdik diye o kadar yakıştı giysisi

Eşi emsali bulunur mu bir daha aynısının sorusu anlamsız

Terziler beden ölçülerini bildiklerinden de prova alır

Elbiseyi güzel kılan sade beden uygunluğu değildir çünkü

Terzi olanlar, bunu anlar…

Aslında…

Onu kendime çağırdığım her seferde uzaklaştırdım varlığımı nefesinden

Dilinde lal oldu adım

Ben bazen çok başka bedenlerde seslendirdim onun adını

O adımı anmadı

Adımın aynısına rastlamadı

…

İknası yoktur aşkın

Bir olasılığı alıp onun üzerinden yıkılıp tuz buz edilenin adıdır ayrılık

Ya bir daha onun kadar içime sokacağım canıma iç yapacağım bir adam olmayacaksa…

Denklik hissidir hepsi

Ne yaşanmışsa

Ne yaşanamamışsa

Neler yaşanmakla yaşanmamak arasında bırakılmışsa…

Aslında…

Hep devrettiği için üzerine yaftası yapıştırılan bir üç gibi dokuz gibidir aşk

Teslimatsız törenle devraldım ben emaneti

3’üm

Sıkılınca da dokuz…

Bölünemedikçe işaretleniyorum

…