Teknoloji, pek çok tanımı olan bir terim ancak bana göre teknoloji tekniği değiştirilmeden geliştirmeye denilmeli. Tekniği değiştirmeden geliştirmek! Güzel bir tanımlama oldu sanırım.
Daha tekniğin “loji” olmadığı zamanlarda minik bedenler geliştirdikleri çeşitli oyunlarla beyinlerinin haz almalarını sağlarlardı. Bu oyunların özü hırstan çok eğlence doluydu. Yani “lop” haz, tertemiz, katıksız, saf.
Benim yaşlarımın çocukları eğlence olarak mahalle aralarında topla oynanan oyunlar oynarlardı. Bunlar o zamanın “multiplayer(çok oyunculu)” oyunlarıydı. Bilmem kaç çekirdekli oyun sunucuları yoktu o zamanlar, sunucu dediğin nedir ki zaten bildiğin sokak arası, oyun konsolu dediğin 2 taştan yapılmış kale, joystick dediğinde yırtık pırtık bir toptur. Singleplayer(tek oyunculu) oyunlar da evde halı kenarlarında sürülen arabalar, salon lambasının altında uçurulan helikopterler, koridora fırlatılan kağıt uçaklardı. Vallahi hiç öyle “çar*”lar yoktu, ya da bilmem kaç altına satın alınan askerler, veyahut inekleri satıp satın aldığımız domates tarlaları. Bilmem kaç kilometre uzakta görmediğimiz hatta bazen duymadığımız rakiplerimizde yoktu bizim. Bizim rakibimiz, olsa olsa yukarı mahalledeki “hasan” o olmadı komşu Ayşe teyzenin oğlu “Mehmet” olurdu. Onu da zaten hem görüp, hem de duyabiliyorduk. Canımızı sıktığında oyunumuza dâhil etmiyor, yeri geliyor şaplak atıyor “tekme tokat” dalabiliyorduk. Çocukluk işte.
Peki ya şimdi; karşı takımdaki bilmediğimiz rakibimize kızdığımız zaman ya uyumayıp tüm gün altınları topluyor “bilmemne kılıcını alıp” tıklaya tıklaya iz yapmış faremizle saldırıyoruz.
Elimize geçen parayı, torpil, kızkaçıran, füzeye yatırıp “lop” haz almaya çalışırdık. Olmadı sanki hiç yememiş gibi çikolata alır, evde 2,5lt kola olsa bile şişe kola alıp onu içerdik.
Hiç öyle internet girip “çarlarımızı” “level*”lemezdik. Ya mideye yatırım, ya da “lop” haz verici yanıcı patlayıcılara yatırım yapardık.
Gel zaman git zaman, dijital eğlenceye geçtik bizde. Ankara’da sadece Maltepe Pazarı’nda satılan “Maden in China” yazılı atariler aldık. Kötü 55 ekran uzaktan kumandası sonradan takılmış televizyonlara bağlayıp anne baba gelmeden gizli gizli oynadık. Oyun kaseti diye bize sattıkları kartların içlerini merakla açıp kimin içindeki kart daha büyük ise o oyun daha kaliteli geldirdi bize. Ama bilmiyorduk ki kart ne kadar küçülürse teknoloji o kadar artıyor. Çocuktuk işte.
Eğlenmek için ne modeme, ne internete, ne bilgisayara, ne klavyeye, ne de fareye ihtiyacımız vardı. Beleş “lop” eğlencelerimiz vardı. 1 tane top 2 tane taş. Olmadı 5-10 tane bilye, 1 tane delik. Hırs yok, ödül yok, “level” yok. Oynanan oyunu kayıt edip yarın devam edebileceğimiz bir hafıza kartımız bile yok.
Velhasıl işte o vakitlerde çocuklar çocuktu. Yani bizler. Şimdiki insan ırkı kesinlikle bebek, çocuk, genç, ergen, yaşlı diye “level”lerden oluşmuyor. Direk bebek, genç, ergen… diye gidiyor. İşte bu yüzden 23 Nisan Ulusan Egemenlik ve Çocuk Bayramı, Ulusal Egemenlik Bayramı olarak değiştirilmeli.
-Melda’com senin oğlan nerede,
-Ay sorma şekerim içeride “çar”ını “level”liyor bilmemne kılıcı mı ne varmış onu alınca falanca kaleye saldıracaklarmış mı ne öyle bir şey. Sizinki neler yapıyor.
-Bizimkide tarlasında ki domatesleri topladı 100 altına satarsa traktör alacakmış.
Topu amcalar tarafından kesilmiş, ağaçlara dalmış, dizleri yara bere içinde eve girmiş, ekmek arası beyaz peynir domatesle öğün geçirmiş tüm çocuklar için gelsin. Bayramınız kutlu olsun…
*çar: İnternet üzerinden oynanan oyunlarda oyuncuların geliştirmeye çalıştıkları sanal karakterlere verilen genel ad.
*lop: Örn: “lop et”: kemiksiz, yağsız et.
*level: kademe, seviye
