Bundan yaklaşık iki buçuk yıl önce küçük bir takaydı yol alma aracımız. Sonrasında ufak bir gemi, sonrasında gösterişli bir yelkenli oldu. Aradan uzun zaman geçti. Geçen bu zaman diliminde bazen boyasını yeniledik, bazen motoruna yağ ekledik, kimi zamanda genel bakımını yaptık. Bu gösterişli yelkenlimizi hatırı sayılır bir süre kullandık.
O zamanlar dümeni kontrol eden genç bir kaptandım. Dümene bağlı bir sopa ile yelkenliyi sağa sola hareket ettiriyordum. Karmaşık hareketler yapmak istediğim zaman dostlarımdan oluşan mürettebatıma bağırıp denizde yol almaya çalışıyorduk. “- Halatı sola çek, yelkenleri açın, rüzgârı takip edin, dikkat dalga geliyor!”
Gelişi güzel bir görev dağılımı yüzünden bu yelkenliyi çok kısıtlı şekilde hareket ettirebiliyorduk. Takdir edersiniz ki herkesin bilgi ve becerileri aynı değildi. Bu nedenle aracımız gösterişli ama ufak bir yelkenli, yolumuzda hafif dalgalı denizlerdi…
Dünya değişti, teknoloji gelişti yollar büyüdü. Zorluklar ve harcanan güç artmak zorunda kaldı. Bu nedenle mürettebatımın takati bitme noktasına geldi. Tabiî ki benim de.
Yelkenlimizi karaya yakın bir yere çekip demir attık. Kimisi karaya çıktı gezintiye başladı, kimisi güneşin keyfini çıkardı, kimisi hala arkada yelkenliyi düzeltmekle uğraşıyordu.
Durumun gidişatı ve gelişen teknoloji bizim yol almamızı engelliyor ve sonu olmayan bir döngüye sürüklüyordu. Bu durumdan ciddi rahatsızlık duydum. Yelkenliyi oracıkta bırakıp büyük hayaller kurarak yola koyuldum.
Kocaman son teknoloji bir gemi aldım. Dostlarımın artık çalışacak gücü kalmadığı için her şeyi tek başıma yaptım. Uzun bir süre bu yeni teknolojiyi inceledim. Sonra kendi hayallerime ve çıkmak istediğim yola uygun bir hale getirdim. Sonunda tam mekanize olmuş, son teknoloji bir “trans Atlantik” gemim olmuştu.
Bütün dostlarımı tek tek çağırdım. Her birine kendi sorumlulukları doğrultusunda görevler verdim. Artık onlara yapması gerektiğini söyleyen bir kaptan değil, kocaman bir köşke* sahip olan bir kaptandım.
Mürettebatım artık halat çekmek yerine önlerinde bulunan ekrandan geminin kendi sorumluluklarında bulunan yerlerine benden emir almadan müdahale edebiliyorlardı.
Sınırlı bir yapıya sahip (fakat gösterişli) bir yelkenli iken şimdi kocaman (gösterişi heybetinden gelen) bir gemiye geçmiştik. Artık yolumuz denizler değil uçsuz bucaksız okyanuslardı. Bütün bu ekibin kaptanı olarak bazı ödünler vermem gerekiyordu. Verdiğim bu ödünlerin başında eski yelkenlimizde taşıdığımız yolcularımızı geride bırakmak vardı. Artık onlar yeni gemimizin yeni yolcuları olacaklardı. Hepsine tek tek haber saldık. Davet ettik. Eski mürettebat, yeni gemi.
Yola çıkma vakti gelmişti.
Denizcilik mevzuatında gemiler cinsiyet olarak kadındırlar (she**). Artık benimde hep yeni ve kocaman bir kadınım vardı. Bu güzel kadını iskeleden denize indirme merasimini tıpkı eski çağlarda olduğu gibi yapmak istedim.
Eskiden gemileri iskeleden denize, dönemin önemli insanları şarap şişesini geminin kıçında kırarak indirirlerdi. (belki hala bu gelenek sürüyordur bilmiyorum)
Şimdide bu güzel ve gösterişli kadını denize indirme işlemi yine güzel bir kadına ait.
Biz hazırız, sıra sende. Şarap şişesini artık kırabilirsin güzel kadın…
Hepimize iyi yolculuklar…
*Kaptan Köşkü: Büyük gemilerde kaptanın bulunduğu yer. Bu yere Köprüüstü de denir.
*She: İngilizcede cinsiyeti bayan olan 3. tekil kişi.
herzaman bir geminin yapılışını merak etmişimdir… bu işin mutfağını görebilmek hem heyecan verici hemde çok keyifliydi. kaptanı dümenin başında
stresli gördüğümde ona sadece sabırlı ol dedim. ve sabrettii… ince ince işledi her zerresini.. sonuç karşımızda!!! Ellerine, yüreğine, fikrine sağlık yakışıklı kaptan! ve şimdi bu görkemli geminin okyanusa yelken açma vakti geldi…
ŞİŞE KIRILDI KAPTAN! TAM YOL İLERİİİ…
ilk kadehimi bu görkemli geminin kaptanına kaldırıyorum..şerefe:)